دیشب فیلم دختری با گوشواره ی مروارید به کارگردانی پیتر ویر رو از سینما چهار نشون داد. البته من ننشستم فیلم رو برای بار سوم ببینم. و هیچ راهی هم نبود که به بچه هایی که علاقه مند هستند به این فیلم هم یه ندا بدم که فیلم شروع شده.

فقط چند تا از سکان هاش رو دیدم. صدای گریت اصلا بهش نمی اومد. البته بقیه ی دوبلر ها خوب بودند.  حالا با این قضیه ی سانسور جمهوری اسلامی می شه یه جوری کنار اومد. با عوض کردن دیالوگ ها هم می شد کنار اومد. با سانسور های نصفه نیمه که همه ی صفحه ی تلویزیون می شه کله ی زنیکه و ما باید بشینیم جوش های دوران جوونیش رو بشماریم(چون یقه ی لباسش یه خورده بازه) هم می شه یه جوری تا کرد. ولی من نمی دونم این صدا و سیما چه اصراری داره که تر بزنه به کیفیت فیلم ها. نه موسیقی فیلم می مونه نه رنگ و رو.

به هر حال من از این فیلم( دی وی دیش نه سانسور شده ش) خوشم اومد. اصلا از این پیترویر خوشم میاد. این فیلمش هم قشنگ بود البته  به اندازه ی انجمن شاعران مرده خوب نبود ولی بازم بدک نبود. معمولا فیلم هایی که بر اساس رمان نوشته می شن خیلی ضعیف اند. ولی این خوب بود. تمام صحنه های فیلم مثل نقاشی بود. یعنی اگه ریموت رو می گرفتیم دستمون و هر وقت دلمون می خواست فیلم رو نگه می داشتیم یه موضوع نقاشی داشتیم. البته این به خاطر فیلتر زرد دوربین هم بوده احتمالا.

دوست ندارم به خود فیلم بپردازم. چون چیز پنهانی نداشت که کسی نفهمه. گریت دختری که هویج ها و کلم ها و لبو ها رو هم اندازه می بره . از همون اول به هنر های تجسمی اهمیت می ده. اون قدر که تو کار نقاش دخالت می کنه و با این که یه کلفت لچک به سر کم رو و ترسو بیش تر نیست به خودش اجازه می ده که صندلی رو از نقاشی اربابش حذف می کنه.

وقتی نقاش ازش می پرسه ابرها چه رنگی اند مثل یه آدم عامی نمی گه سفید. خوب نگاه می کنه: بعد چیزی که می بینه رو با نگاهی نکته سنج می گه: زرد- آبی- سبز- خاکستری- کرم... و سفید که بدیهیه رو نمی گه. و این نشونه ی دید هنریشه.

زن نقاش ظاهرا زن زیباییه. زیبا تر از گریت. حوصله ی خاله زنک بازیش رو ندارم که چه طوری زن نقاشی شده به مردم چه ربطی داره. اما اصلا هنرمند نیست. در تمام طول فیلم بارداره. حتی بعد از زایمانش هم ژست زن های حامله رو داره. و همیشه با جواهراتش- با شونه ی صدفیش با گوشواره های مرواریدش ور می ره.

من از آدم هایی که دید تجسم هنری ندارند خیلی حرصم می گیره. اصلا یه جورایی باهاشون بر نمی خورم. مثل زن نقاش. یا مادر نقاش. که تصور می کنه نقاشی ها یه سری تابلو اند که برای پول خلق شدند و به زودی فروخته می شن. واسه این فیلم حرف زیاد هست برا گفتن. حرف هایی که همه با دیدن فیلم خودشون بهش پی می برند. من هم که اهل فیلم تعریف کردن نیستم. هر چند شاید این دفعه اسکلت فیلم رو لو دادم. ولی به هر حال خودتون برین فیلمو ببینین خوب به من چه؟