انیس

inverseanis — Mon, 23 Mar 2009 08:52:57 GMT

قطره
قطره
قطره قطره

تو...

چه گناه داری
که فکر می کنی:

«وقتی پدر و مادرت را تقدیر به هم رسانید/ خدای خوب و مهربان/ همین طوری کشکی کشکی/ تو را کرد تو شکم مادرت....

تا به دنیای من بیایی و ببینی:

چه زیبایی های هولناکی دارد.»

قطره
قطره
قطره!

امسال - زمستان - برف نبارید.

می گویم : باید دانه های برف پارسال را می شمردیم...
می گویی: خب نبارد.
اصلا به ما چه مربوط؟

قطره
قطره!

دیگر نمی خواهم
موقع رفتن ِ تو
چمدانت را با اشک ها خوش رَقه کنم.

دیگر سر پله های راه آهن نمی ایستم تا نگاهت کنم که دور می شوی.

[بدرقه کردم.
ایستادم.]

قطره قطره تو را می بردند.
تو دور می شدی
و هر چه دور تر
بزرگ تر می شدی قطره قطره

[

در؟
یا دیوار؟
در؟
یا پنجره؟

در؟ یا؟
دریا؟

]

آن دور تر
غوغایی به پا شد.

[نگاه کردم:]

تو را با برانکار
به بهشت می بردند!

قطره!

باز هم می گویم:
کاش دانه های برف پارسال را شمرده بودیم...

قطره...!
قط...!

...!
!

هفدهمین روز یک ماه اسفندی

سال ۸۷

پدربزرگ!

inverseanis — Mon, 17 Nov 2008 12:38:18 GMT

پدر بزرگم...

پارسال به دنیا آمد!

هرسال به دنیا می آید چند ساعتی

انگار

آخه پدربزرگ

که بهش می گفتیم آقاجون...

سال ها پیش مرده بود

اما لعنتی راه می رفت

حرف می زد

چیز می خورد (خیار گاز می زد)

آواز می خواند

فحش می داد (لنترانی بارمان می کرد)

حرف که می زد دهانش کف می کرد

چشم هاش دودو می زد

ته جمله هاش فعل نداشت

مثل تمام زندگیش

یادم است توی کفن که بود انگار

روح ِ بیشتری داشت

بیچاره پیرمرد...

یادم نمی رود آن شب را

که چشم های مادرم کاسه ی خون بود

پدربزرگ ساعت ۲ نصف شب زده بود زیر اذان

چه موقع اذان بود ۲ نصف شب؟

لابد من به دنیا آمده بودم

چون اذان را در گوش من می گفت

(پدربزرگ خوشحال بود

با دُمش لیمو امانی می شکست!)

بیچاره پیرمرد!

هوا را مصرف کردم

زمین را مصرف کردم

آفتاب را مصرف کردم

اقیانوس را مصرف کردم

قد کشیدم

بلند شدم

مادرم را بگو!

مادرم چه هولناک زیبا بود

راه که می رفت

با هر کش و قوص که به خودش می داد

از تنش گرد خوش بختی می ریخت

مادرم....

طعم را مصرف کردم

رنگ را مصرف کردم

شامه را مصرف کردم

اما!

اگر قدم به راست بر می داشتم:

چرت گنجشک ها پاره می شد

اگر قدمی به چپ می رفتم:

دختر همسایه از پنجره ی اتاق خوابش می دید که لباس تنم نیست

اگر قدمی جلو

پایم ملافه های سفید را سیاه می کرد

اگر قدمی به عقب برمی داشتم:

از این پرتگاه

که پدربزرگ دورش را با کلنگ آباء و اجدادی اش گود کرده بود

پرت می شدم پایین.

پس خدای خوب و مهربان

این طور خواست

که بایستم و تماشا کنم

تماشا کردن مادرم

که ملافه های سفید را روی بند حیات (با "ت" ی دونقطه و دسطه دار!) می آویزد

تماشا کردن سقوط پدربزرگ

از رکوع

به سجده

(پدر بزرگ این اواخر بطری عرق سگی هاش را گم کرده بود و نماز شب می خواند

آخر عمری می خواست خدا را خر کند که بفرستدش بهشت!

که لابد برود آن جا

با آن حوری های عوضی make love کند و

خلاصه بریزد رو هم!)

بیچاره پیرمرد!

عشق را مصرف کردم

کینه را مصرف کردم

زیستن را مصرف کردم

خدا را مصرف کردم

و فعل مرگ را این طور صرف می کنم:

می میرم!

می میری!

می میرد!

می میریم!

می میرید!

می میرند.

می میرم

اما

تکدی حیات نمی کنم

( تهران - 5 مرداد 1387)

inverseanis — Tue, 15 Jul 2008 15:24:18 GMT

خواستم بگم حرف نداری ... باران!

نگفت

***

دلم گرفته بود

به ایوان رفتم به رسم فروغ

برادرم داشت مشق می نوشت

صداش داشت می آمد:

«- بابا.... آ... مد....

- با...با.... آب.... داد....

-با...با.... اناااااااار... دارد....

-با...با....بادام... ندارد...

-با...با....با....با...دام... آمد...

داد زدم بسه دیگه! چه قدر بابابا می کنی؟ بابا کٍی آمد؟ بابا با چی آمد؟ بابا با کی آمد؟

-با...با....با....با...ران... آ...مد...

***

یهو آسمان غرومبید

من تو ایوان بودم

از ترس باران خودم را خیس کردم

زانو زدم زدم به خواهش و استغاثه:

«باران نبار امروز

باران نیا

باران نبار

باران نیا

باران!

اگر نیامدی که

خوش نیامدی

اگر آمدی هم که دیگر به تخم...

چشمام قدم گذاشتی

اما

باران نیا

***

باران آمد!

من چهاردست و پا زیر میز ناهارخوری مادر بزرگم داشتم خرده ریزه های غرور شکسته ام را جمع می کردم که

باران آمد.

مانتوش را آویزان کرد رو جالباسی

رفت رو صندلی نشست

پاش را دراز کرد رو میز

گفتم چه وقت آمدن؟

گفت: من بارانم

از جنس آبم

آب روشنایی است.

گفتم روشنایی به چه دردم می خورد؟

گفت: چرا حتما باید به دردت بخورد؟

بگذار به روحت بخورد

این همه خوردند به دردت خوب شد دردت؟

بگذاری به شادی و به خوبت بخورد.

گفتم باران؟

تو از پیش خدا آمدی؟

گفت: نه!

من و خدا

یک وجه مشترک داریم:

هر دو به هم کاری نداریم!

***

برادرم مشق می نوشت

جمله می ساخت

صداش داشت می آمد

چهار حرف بیش تر بهشان درس نداده بودند

«الف» و «ب» و «ر» و «دال»

و یک مشق فتحه و کسره

که برادرم نوشت:

-بابا! برادر..... درد.... دارد....

۱۲ اردی بهشت ماه ۱۳۸۷ ساحل نور

زندگی شاید...

inverseanis — Tue, 04 Mar 2008 22:22:02 GMT

بمیرم الهی چه خاکی نشسته رو وبلاگم.

زمستون سال ۸۵ (همین پارسال بود) واسه خودم یه پا پشت کنکوری بودم (شایدم یه پشت پا کنکوری) کارم این بود که هر روز بلند می شدم می رفتم کتاب خونه ی نزدیک خونه مون. خیر سرم درس می خوندم. نزدیک ظهر که می شد می افتادم به دل ضعفه. می رفتم از سوپرمارکتی که همون نزدیکی ها بود یه کیک و نوشابه یا بیسکوییت و ماشعیر می گرفتم و می رفتم می شستم روی نیمکت فضای سبز -که البته تو زمستون خیلی هم سبز نبود- و دقیقا روز قبل هم همون جا استراحت کرده بودم.چند متر اون طرف تر هم همیشه پیرمردهای بازنشسته ای نشسته بودند که با عصا و پیپ و کلاهشون ور می رفتند و خاطره تعریف می کردند و یا شاه رو فحش می دادند یا فحش رو شاه می دادند. و هر هفته دو تا بهشون اضافه می شد و دو تا ازشون کم می شد.

این شده بود زندگی من. لابد می پرسین بقیه ی اوقات کجا بودم؟ خب معلومه. تو اینترنت یا داشتم کیشلوفسکی نقد می کردم یا داشتم اسطوره می شکوندم. یا داشتم تارکوفسکی رو حلوا حلوا می کردم رو سرم.

بگذریم. زندگی برام خیلی تکراری بود. دلیلش هم کنکور بود. خیلی درس خون نبودم. اما تریپ کنکور یه جوری بود که اگه خارج از این قاعده پیش می رفتم دچار عذاب وجدان می شدم. خلاصه زمستون تموم شد. بهار شد. تابستون شد. و کار من مدام همین رفت و آمد روزانه بود. همون کتاب خونه. همون سوپر مارکت. همون نیمکت. (هنوزم گاهی می رم رو اون نیمکت می شینم)

یک روز به خودم اومدم و تغییراتی که تو این محدوده ی نیمکت فضای سبز پیش اومده بود رو تو این مدت مرور کردم. از روزهایی که من اون جا گذرونده بودم خیلی کم تر بودند. ولی باز هم نامحسوس نبودند. اولش برگ ها زرد و قرمز شدند. بعد باد و بارون برگ ها رو شست و برد. بعد برف نشست و همه چیز رو پاک کرد. بعد برف ها آب شدند و محیط دچار یک خلا بین زمستون و بهار مونده بود. تا مدتی بعد از عید هم همین طور بود. بعد کم کم سبزه ها جوونه زدند. طی این مدت جدول مقابل من رو رنگ زده بودند. کمی اون طرف تر تو خیابون یه سرعت گیر بی ریخت گذاشته بودند که عین بالشت بود و ماشین ها با بدبختی از روش رد می شدند. یه دکه ی روزنامه فروشی (که ما بهش می گیم دکه ی سیگار فروشی) هم اون طرف ترا سبز شده بود. عکس یکی از شهدای جنگ ایران رو هم روی دیوار کتاب خونه نقاشی کرده بودند که البته بعدها موقع چهارشنبه سوری بر و بچه های گیشا زدند سیاه و داغونش کردندو...

با خودم گفتم چه خوب می شد اگه من یه دوربین داشتم و هر روز جا جای این منطقه عکس می نداختم و تغییرات رو کنار هم نگاه می کردم. زندگی نباید اون قدرها هم که به نظرم اومده بود یک نواخت می بود. حتما تغییراتی هم بوده که اعصاب من اون رو درک نکردند.

یک روز نشستم و فیلم نامه ای که دو صفحه بیش تر نبود رو واسه همین قضیه نوشتم. و برخورد خودم رو در مقابل این رویدادها. اما انگار یک نفر قبل از من این کار رو کرده بود. خیلی گشتم تا پیداش کردم: فروغ فرخ زاد. در فیلم خانه سیاه است. برای همین بالای فیلم نامه م نوشتم: به یاد بانوی شعر معاصر ایران: فروغ فرخ زاد

طرح فیلم نامه رو قبل از کنکور نوشته بودم. همه ش خدا خدا می کردم که زودی از شر کنکوره خلاص شم و برم فیلمه رو بسازم (کله ی بابام) از تابستون تا حالا قراره یه ماه دیگه بریم برای فیلم وووورداری! طرح فیلم رو واسه خیلی ها گفتم. خیلی ها هم نظر دادند. نظر های کارآمد.

اما اسفند ماه دیگه از اون تو بمیری ها نیست. هفته ی گذشته: بعد از وساطت خانه ی سینماگران جوان که بنده رو به ناجی هنر معرفی کردند و اون ها هم خدا رو شکر زیاد پاپیچم نشدند و خیلی زود و بدون دردسر (البته با کمی تاخیر) مجوز فیلم برداری صحن شهر تهران رو از طریق تایید معاونت اجتماعی تهران بزرگ در اختیارم گذاشتند. و هفته ی بعد قراره بریم : فیلم ورررررررداری!

پرسوناژهام رو خیلی عجیب پیدا کردم. دو تا از دوستان دانشجو ادبیات هستند که به خاطر ارادت به فروغ نه به خاطر علاقه به هنرپیشه شدن! پیشنهاد بنده رو خیلی زود قبول کردند. (همین یه مزیتشون به نظر من کافی بود)

تیم کوچیکی که برای فیلم برداری فراهم اومده رو با وساطت دوست خوبم انوشیروان مسعودی (الف.م.سپیده دم) پیدا کردم. که اگه کمک های انوش نبود حالا حالا ها این کار برای من ممکن نمی شد.

فعلا خیلی مُجوّش* هستم!!! واسه همین تو جزییات نمی رم. فقط بگم که اسم فیلم هست: زندگی شاید...

برام آرزو کنید** کارم خوب پیش بره

پاورقی ها:

*مُجوّش اسم فاعل جَیَشَ هستش. به معنی فردی که دچار اضطرابه و جیش داره. هنوزم درسای کنکور رو یادم نرفته ها!

**گفتم آرزو کنید چون دوستای من اصولا به دعا اعتقادی ندارند ولی مثل خودم یک سینه پر از آرزو دارند

دوای درد حکیم باشی

inverseanis — Thu, 27 Sep 2007 07:41:42 GMT

می گفتند روزی روزگاری مرد کشاورزی در روستای خودشون زندگی می کرد. یک روز کشاورز رفت پیش حکیم باشی ده گفت: من شب ها نمی تونم خوب بخوابم. اصلا خواب مرتبی ندارم. تا چشمم گرم می شه از خواب می پرم.

حکیم باشی پرسید: تو خونه ت چی داری؟

کشاورز جواب داد: هیچی- یه زن دارم. بچه هم ندارم. با یه سری دیگ و قابلمه و بیل و کلنگ.

حکیم باشی باز پرسید: دیگه هیچی نداری؟

کشاورز گفت: اون بیرون تو حیاط هم یه بزغاله دارم.

حکیم باشی گفت از امشب اون بزغاله رو بیار خونه. باهاش زندگی کنید. موقع خواب هم نزدیک خودتون باشه.

کشاورز رفت و هفته ی بعد اومد. می گفت: حکیم باشی این چه تجویزی بود که کردی؟ دیگه اصلا همون چند دقیقه خواب نامرتب رو هم ندارم. تا صبح تو سر خودم می زنم. این بزغاله هم که امون ما رو بریده. چی کار کنم. خیلی سر و صدا می کنه.

حکیم باشی گفت: آهان. حالا برو اون بزغاله رو بر گردون به حیاط. دیگه تو خونه راهش نده.

کشاورز رفت هفته ی بعد با یک جعبه میوه اومد برای تشکر. گفت: عجب چاره ای کردی حکیم باشی. دیگه از اون شبی که بزغاله رو بردم بیرون راحت راحت می خوابم. تا حالا خواب به این خوبی هم نداشتم..

در مملکت ما هم گویی یک قلاده بزغاله به خونه های مردم اومده. که دنیا رو داره می خندونه. امیدوارم اصلاح طلب های عزیز وقتی که این بزغاله رو پرتش کردند تو حیاط به خوبی و خوشی چند سالی رو زندگی کنند. جدا لیاقت ما همینه.

ما-لی-خو-لی-یا-یی

inverseanis — Thu, 09 Aug 2007 08:13:54 GMT

گاهی فکر می کنم به این که هنر از کجا آمده. هنری که هیچ داوری جز نفس وجود آدمی ندارد. فرم چیزی ست که با محتوا می آمیزد و هنر را می سازد. امّا گاهی فرم محتوا می شود و محتوا فرم. و در این جاست که آدمی از نقد زیبایی شناسیک یک اثر هنری به ستوه می آید و در آن گم می شود. از این رو گاهی نمی توان فرم را از محتوا تفکیک کرد. فروغ می گفت: فرم مثل ظرفِ شیر است و محتوا خودِ شیر. شیر را می توان در شیشه ریخت و می توان در بطری ریخت. محتوا از خود شکلی ندارد. هر جور آن را در فرم بریزیم، به شکل همان فرم در می آید. فروغ می گفت: فرم لازمه ی هنر است.( گفت و گوی شاعران / گدازی تیکو/ نشر زمستان) و گاه دیده می شود بعضی چیز ها از این که فرم هستند بی زار از فرم اند. دلشان نمی خواهد در قید و بندِ یک شکل و هنجار باشند... و هنر از آن جهت انعطاف پذیر و پذیرا است، می توان هر از گاهی فرمش را از آن گرفت و فرمی دیگر جایگزین آن کرد.
ای کاش آب می بود/ گرمی شد آن باشی که خود می خواهی / آدمی بودن/ حسرتا!/ مشکلی ست بر مرز ناممکن/ نمی بینی؟.. (شاملو)

بحث محتوا بحثی ست طویل تر و عریض تر. مخصوصاً برای آدمی به بی سوادی من که چیز زیادی از فرم نمی داند. آیا بدونِ محتوا هنر وجود ندارد؟ آیا محتوا باید حتما اجتماعی باشد؟ آیا هنر باید در خدمت آدمی باشد؟ پس حساب مکتب پارناس که می گفت هنر برای هنر است کجا می رود؟ نوشته های تی اس الویت به چه کاری می آیند؟ بوف کور هدایت درد چه کسی را درمان می کند؟ سونات های موتزارت بر زخم چه کسی ضماد می شود و شکم کدام بدبختی را سیر می کند؟ موتزارت اشراف زاده ای که اولین قطعه ی خود را در سه سالگی نوشت و موسیقی اش فقط در خدمت دربار بود؟ قطعا دربار باز هم دربار بود اگر موتزارت ها قطعه نمی ساختند و انوری ها و معزی ها مدح شاهان نمی گفتند. آیا هنر فقط برای جامعه است؟
قطعا نه. دویست سالی نمی شود که هنر سنگ جامعه را به سینه می کوبد. شاید نیما از اولین کسانی بود که شعر را در خدمت جامعه گرفت. امّا اگر شعر، موسیقی یا سینما در خدمت جامعه و مفید عام نباشند به درد نمی خورند؟ به یاد می آوریم نوشته های تئوگوفیل گوتیه را که می گفت: هنر چیزی است که وجود دارد. هیچ کاریش هم نمی توان کرد. نقش و نگار های بال پروانه و سایه روشن ها و رنگ بندی های طبیعت به درد هیچ کس نمی خورند. امّا وجود دارند و کسی نمی تواند به آن ها خرده بگیرد. قطعا هنر مفید نیست. چون اگر مفید بود، وارد زندگی روزمره ی آدمی می شد و انسان از آن استفاده ی ابزاری می کرد.
فکر می کنم بهترین راه را همان پارناسیان پیشه کردند. که می گفتند هنر برای هنر است. به نظر من چه پوچ بود ناصر خسرو که شعر را فقط در خدمت مذهب شیعه اش می دانست. احمقا کارگردانی که فیلم را فقط برای نشان دادن درد های اجتماعی بسازد! چرا وقتی فیلمی در حلبی آباد ساخته می شود حتما در باره ی فقر است؟ چرا در باره ی عشق نیست؟ چرا در باره ی زندگی نیست؟ آیا کیارستمی نگاهی ژرف تر ندارد وقتی در فیلم زندگی و دیگر هیچ به تصویر می کشد زمانی را که زلزله زده ها تازه به خاک سیاه نشسته و رودبار خراب شده. همه داغ دارند امّا چند نفر مشغول علم کردنِ آنتن تلویزیونی هستند تا بتوانند بازی های جام جهانی فوتبال را دنبال کنند؟ دیشب بازی اسکاتلند و برزیل بود. سقف بر سر ملّت فرود آمد. امروز کدام تیم ها با هم بازی دارند؟
نمی دانم چرا امروزه روز هر کسی برای جامعه نیافریند مهمل می گوید. سهراب شعرش به کار کسی نمی آمد. فروغ هم که چه دل خوشی داشت. حسین پناهی هم لابد دیوانه بود که خودکشی کرد. کیارستمی هم عالمی دارد برای خود جدا. شهید ثالث هم که جفنگ می گفت حتما. تارکوفسکی هم که سینماگر نبود. نمی دانست سینما چیست اصلا.... ما آرش معیریان و مسعود ده نمکی و رضا داود نژاد نداریم که به پر و پایش بپیچیم.

باز هم برایم جالب است. مردم سیری که دهنشان بوی پیاز می دهد مدام دنبال سیاست هستند. مثلا نگران مردم خود. نق نق می کنند که چرا مردم گرسنه اند. غرولند می کنند که چرا مملکتمان بوی گدایی و فقر و نفت می دهد. چرا مردم حقوق خود را نمی گیرند. چرا فحشا زیاد است. چرا آقای فلانی در سازمان ملل فلان کرد و فلان گفت. ظاهرا برای مردم می میرند. لابد اگر زنده هستند هم برای مردم است که زنده هستند. اما وقتی به تنگ می آیند همین مردم را گوسفند خطاب می کنند. حضرت آقای شاملو می گفتند من برای خواننده نمی نویسم. برای خود می نویسم. و وقتی سیروس طاهباز گفت: ایشان خواننده را فحش هم می دهند ، آقا فرمودند، مردم می توانند نخوانند! واقعاً چه قدر ژرف و شگرف بود شاملو. و چه خوب محمود تهرانی (م. آزاد) جواب داد: آقای عزیز. اگر برای دل خود می نویسید، برای دل خود بنویسد. شعر هایتان را چاپ نکنید. جلو آینه بگیرید و برای دل خود بخوانید.
نه روشن فکران. مردم گوسفندان شما نیستند. هر کدامشان یک نابازیگر هستند برای فیلم های پناهی و قبادی. مردم فحشدان نیستند.
از طرفی چرا مولفانِ ما نمی خواهند کمی متفاوت با جامعه ی ما باشند؟ چرا در صد سال گذشته ما شاهکاری در ادبیات فارسی ایران نداشتیم که بخوانیم و دلمان نگیرد و افسرده نشویم؟ بوف کور را قلم بگیریم. سمفونی مردگان اگر شاهکار نباشد زیباست. اما چرا آدم را منجمد می کند؟ چرا فریدون سه پسر داشت آدم را دیوانه می کند؟ چه اصراری هست که دیوانه شویم؟ چرا بودن یا نبودن کیانوش عیاری این قدر تلخ بود؟ چرا قصه ی دخترای ننه در و پریا و بارون میاد شر شر شاملو مثل علی کوچیکه ی فروغ به ما نشاط نمی دهد؟ ریتم تند و زیبایش آدم را به رقص وا می دارد اما وقتی بهش فکر می کنی از زندگی بیزار می شوی:

دست زدم به شونه شون / که کنم روونه شون/
پریا جیغ زدند/ ویغ زدند/ جادو بودند/ دود شدند/ بالا رفتند/ تار شدند/ پایین اومدند/ پود شدند/ پیر شدند/ گریه شدند/ جوون شدند/ خنده شدند/ خان بودند/ بنده شدند/ خروس سر کنده شدند/ میوه شدند/ هسته شدند/ انار سر بسته شدند/ امید بودند/ یاس شدند/ ستاره ی نحس شدند/ (پریا شاملو)

چرا آبزورد در بطنِ سینمای استاد علی حاتمی عرض اندام می کند؟ همه می دانند موتیف ها و مولفه های حاتمی می توانست به آدم نشاط دهد. اما حاتمی نمی خواست ما امیدوار به زندگی از پای اثرش برخیزیم؟ چرا بهروز وثوقی در مادر تکرار شد در قالب اکبر عبدی؟ چرا خواننده ی فیلم دلشدگان افتاد و مرد. فیلم فیلم نمی شد اگر او نمی مرد؟ چرا خواستگاری در کمال زیبایی آن قدر پوچی را بر سر ما خراب می کرد؟ لااقل شهید ثالث و هدایت و گلستان اگر تلخ بودند و تلخ می نوشتند صادق بودند. دروغ نمی گفتند. بی خودی اغراق نمی کردند. ما احتیاجی نداریم که افسردگی را بیش تر از آن که وجود دارد جلوه دهیم. هنرمند ایرانی هنرمند ایرانی نیست اگر اثرش ناامید کننده نباشد؟ مثل عباس کیارستمی دیوانه و الکی خوش است؟

ادامه دارد.... اما تا کی؟ ادامه دارد.....

....

inverseanis — Wed, 20 Jun 2007 09:48:18 GMT

باز هم کمرم شکست

خدایا ........ چه قدر خسته ام!

نوستالژی توپ و انقادات بزرگان

inverseanis — Sat, 07 Apr 2007 08:21:00 GMT

شعر:

یه توپ دارم قل قلیه.
سرخ و سفید و آبیه
می زنم زمین هوا می ره
نمی دونی تا کجا می ره!

آلبرت آینیشتین: این که این توپ به کجا می رود و چرا خلاف جازبه ی زمین به ارتفاع می گیرد امری کاملاً نسبی است.
محمّد خاتمی: جوانان، در سایه ی توپ بازی می خواهند بین خودشان گفت و گوی تمدّن ها ایجاد کنند.
محمّد البرادعی: تحقیقات ما نشان می دهد این توپ از لحاظ رادیواکتیو هیچ مشکلی ندارد، تنها یک سری امور هستند که هم کاری این توپ را با آژانس ضروری و بدیهی می نمایند.
یک استقلالی: همه جا آبیته، خدا کنه توپش آبی باشه.
یه پرسپولیسی: آره خدا کنه آبی باشه با لگد شوتش کنم بره به درک، فقط قرمزته!
یه آقایی اون بالا نشسته: امریکا باید بداند. اسراییل هم باید بداند...
پاریس هیلتون: آره، من خودم یه مایو سه تیکه ی سرخ و سفید و آبی دارم. هر وقت با bf ام می ریم سواحل هاوایی حموم آفتاب بگیریم می پوشمش.
کارل مارکس: حرکت این توپ به سمت آسمان، از لحاظ تاریخی امری اجتناب ناپذیر و جبرانه است. قطعاً این توپ برای همه ی خردسالان است. و مالکیّت خصوصی را دارا نمی باشد.
صادق هدایت: شاید یه چیزی مثل خوره به جونش افتاده که این طوری می چرخه. حتما می ره خودکشی می کنه.
کتاب مقدّس: و خداوند توپ را آفرید...
داروین: شاید این توپ قبلاً یک نارگیل بوده که یک میمون آن را شوت کرده. البته احتمالا این توپ در بدو وجودش به آسمان نمی رفته.
یه بچه: بابا منم از این توپا می خوام!
یه آقایی یه جایی نشسته: روسیه باید بداند، چین هم باید بداند.
تهمینه ی میلانی: توپ، نمادی از زن مظلوم و ستم دیده ست. و به سوی آسمان رفتنش تلاش بی هوده ای برای فرار از شرّ ارزش های خشک و مرد سالارانه ست.
حسین رضا زاده: اوووو چه قدر بالا گدده! یا ابالفضل !!!
هاشمی رفسنجانی: این طور نیست که این توپ برای ما باشد. من خودم از مال دنیا یه توپ بیش تر ندارم. حالا البته، بعضی اشخاص در بعضی جاها به بعضی افراد بعضی چیز ها گفتند که بعضی ها ، بعضی از آن صحبت ها را اشتباه گوشزد کردند. با همه ی این ها امّت اسلامی آمادگی کامل رو داره برای مقاومت در برابر این توطئه ها...
فروغ فرّخ زاد: من در کوچه های گم شده ی کودکی خود در پی این توپ می گردم.
فردریش نیچه: مگر انتظار دیگری داشتید؟ این توپ نیست که می چرخد. این شمایید که آن را می چرخانید.
یه آقایی وسط جمعیت نشسته، دستِ راستش - نه ببخشید- دست چپش رو بالا آورده: اوگاندا باید بداندو لیبی باید بداند. بوروکینافاسو باید بداند. جزایر فیجی هم باید بدانند....
اندی: خوشگلا باید برقصن
یه آقایی ، یه زمانی، یه جایی: لکن، این توپ غلط می کند. من خودم تو دهن این توپ می زنم. من توپ را رایگان می کنم. من قیمت این توپ را تعیین می کنم. من به پشتوانی یان ملت دولت تعیین می کنم. اگر هر ایرانی سلط آب بریزد، آب می برد این توپ را.
ابراهیم گلستان: این توپ رو بابا همین نجف دریابندری و شاملو به من هدیه دادن. کلّه باباشون می خواستن پاچه خواری کنن که تو استودیو فیلم .... بسازن.
یه فقره معتاد: داداش من خودم یه چیز دارم قُل قُلیه.
علی دایی: من هستم حالا هر گی هر چی می خواد بگه.
هیتلر: اگر اراده ی نژاد برتر بخواهد، این توپ هیچ کجا نمی رود.
فروید: توپ بازی در این سن؟؟ این نشانه ی عدم اراده ی جنسی شماست.
یک آقایی، یه جایی نشسته ، هی صداشو داره بالا می بره: تاسمانی باید بداند. شبه جزایر فارو باید بدانند. جزیره ی رابینسون هم باید بداند...
دون کورلئونه: چرا اوّل به من نگفتی؟ اون... اون جای دوری نمی تونه بره..... سانتینو، برو برش دار بیارش...
شیرین عبادی: این توپ پس از اصابت زمین به آسمان رفته است. به خاطر اسلام نبوده. مسلما در همه ی دنیا پذیرفته شده، اسلام کسی را فراری نمی دهد.
الکساندر دومای پسر: این توپ رو اولین بار پدرم- دومای پدر- در جلد هشتم سه تفنگدار به توصیف خود در آورد.
الهی قمشه ای پسر: یه روز فردوسی داشت می رفت. نگو داشت می اومد. بعد از این در اومد تو. بعد از اون در رفت بیرون. بعد یهو یه توپ رو دید. بعد یهو توپو ندید. می گن: الحِکمة ضالة المؤمنُ . یعنی حکمت گم شده ی مومنه!
جرج بوش: دشمنانِ آزادی در سراسر کره ی زمین که با این توپ ها و موشک ها و سلاح های خود، دموکراسی ما را هدف گرفته اند، زیر مشت های آهنین ارتش ما نابود خواهند شد And we just want the perfect Victory
بیل گیتس: حرکت این توپ رو برنامه نویسان مایکروسافت طراحی کرده بودند. امّا چند تا نقص داشت که روز همایش خوب عمل نکرد. ما هم رهاش کردیم تا همین طور سرگردون بمونه.
ژاک شیراک: این توپ با سه رنگ سرخ و سفید و آبیش نمادی از پرچم کشور بزرگ ها، فرانسه ست.
کریسنف گیشلوفسکی: هیچ کدوم از این منتقدا نفمیدن. حتی بچه های پرده ی شیشه ای. که من سه گانه ی سه رنگم رو برای این توپ ساختم.
صبح روز جمعه، یه آقایی، در یکی از شهرستان های ایران، چند تا کور و لال دورش نشستند، امّا به حرفاش نمی خندن(اگه گفتین چرا؟ چون لهجه ش گلیظه) : اخطار می کونم و با کسی شوخلوق ندارم. ای توپ، ای بی ناموس... ای بدبخت. تو که خودته عین او دختر بی حجاب رنگی کردی... تو که می ری تو آسمون خودته بی ناموسی مکنی.... دارم بهت می گم: برگرد به آغوش ِ اسلام و از خودت توبه کون. وگرنه با همین اسلحه می کشمت.
آنتونی رابینز: اراده ی شما می تونه اون قدر زیاد باشه که شما روی آتش هم توپ بازی کنید!
اکسل رُز: welcome to the jungle
کرت کوبین: پالی کمرش درد گرفته. دیگه نمی تونه توپ بازی کنه. دلش می خواد بره زیر پل بخوابه. پالی یه کراکر می خواد
احمد شاملو: پریای نازنین/ چرا توپو می زنین؟/ نمی گین پاره می شه؟/ نمی گین که گم می شه؟/ پریای هیچی نگفتن/ زار و زار گریه می کردن پریا/ مث ابرای باهار / واسه توپ گریه می کردن پریا...
احمدی نژاد: فناوری تولید توپ های رنگی، با مصارف صلح جویانه و تکنولوژی پرتاب آه به آسمان که کشور بزرگ ایران، از آن برخوردار است، حاصل رشد علمی جوانان، و حق مسلم ماست.

انیس: توپ رو بدیدم ز هوا رفت جلو / یادم از کشته ی خویش آمد و هنگام درو!

inverseanis — Thu, 05 Apr 2007 17:28:18 GMT

این روزا حس می کنم مخم زیادی داره می جوشه. هر چی بیش تر درس می خونم رغبتم به تماشای فیلم یا خوندن رمان یا کلا کتاب یا نوشتن مطلب برای وبلاگ بیش تر می شه. چیزی که بیش تر از هر چیزی باعث این وسوسه ها می شه اینه که خودم رو مدام منع می کنم. اگر چه من سرم بره بعضی چیزام نمی ره( مثلا دست و پام می مونند)

ولی یادم نمی آد هیچ وقت درسا رو این قدر فحش داده باشم. فلسفه و منطقی که می خونیم از آسون ترین و چرت ترین درس هاست که بچه های انسانی همه ش فحشش می دند. از جمله معدود درس هایی هم هست که من خیلی خوب توش تراز میارم. ولی طی این مدت هر سوالی از استاد های فلسفه مون پرسیدم یا بی جواب مونده ، یا هم طوری جواب داده شده که در آخر کتاب منطق به این روش جواب دادن گفتند سفسطه. مثلا وقتی من رفتم پای تخته و اون اصل چرت ابن سینا و که می گه: تسلسل علل نامتناهی محال است (یعنی این که یک چیز بیش تر از یک علت نداره) رو رد کردم استاد آموزشگاه فقط قرمز شد و گفت: شما باید این ها رو یاد بگیری و بری سر جلسه ی کنکور جواب بدی. بیش تر از این نباید پیش بری!

یا مثلا تو منطق یک بحثی داریم به نام عکس. همه ی ما می دونیم که عکس ِ عکس یه چیز خود اون چیز می شه. ولی در منطق اسلامی عکس عکس یک چیز یه چیز دیگه می شه. استاد های منطق وقتی بهشون می گی این درس ایراد داره و چرته سریع می گن: منطق همون زبان ریاضیه. مثلا هیچ عددی غیر از ۱ وجود نداره. هیچ عمل ریاضی ای هم جز جمع وجود نداره. مثلا : عدد پنج در واقع پنج تا یکه! (خب بعد اون پنج دومی از کجا اومده؟) هیچ عملی هم به غیر از جمع وجود نداره.ضرب در واقع چند تا جمع هستش. تقسیم در دو در واقع ضرب در یک دومه. ضرب هم از یک سر جمع ساخته شده و جذر هم از یک سری ضرب.

ولی این استاد های با سواد وقتی بهشون می گی در ریاضی عکس عکس یک قضیه ی باید خود اون قضیه بشه سریع گوز پیچ می شن. یا وقتی می پرسی اگه تسلسل علل باطله پس دایره چند تا شعاع داره؟ سریع وقت استراحت می دن تا بچه ها بپرن رو سر و کول هم.

خیلی مفتخریم که در رشته ی انسانی عربی رو با ضریب چهار پاس می کنیم. زبونی که از قرآن قربونش برم اومده. آخه ما که نوه نتیجه های کورش کبیریم چرا؟ (راستی من هیچ وقت نفهمیدم. مگه اسم کورش نمادی از عظمت آریایی و ضدیت با عرب نیست؟ چرا پسوند کبیر بهش دادند. که صفت مشبه بر وزن فعیله؟) بعله دیگه. باید روزی سه ساعت زبونی رو بخونی که تو ماهواره از هر پنج تا کانال یه دونه کانال سکسی به این زبون هست. چه می شه کرد؟ مصیبت عمومی که عزاداری نداره؟

کلا یه چیز خیلی خنده داری هست که درس های دبیرستان، مخصوصا درسای علوم انسانی رو شیرین کرده مثلا: این که همه ی درسای ما دینی اند. سه تا معارف داریم که اون ها دینی اند. فلسفه ی اسلامی مون که آخر دینه. ادبیات فارسی مون از اول که شروع می شه با مناجات های خواجه عبداله انصاری شروع می شه و با تلمیح های قرآنی تموم می شه. تو جغرافیا پارسال سوال کنکور بوده: در کدام آیه ی کدام سوره قرآن خداوند فرموده ما نعمت های خود را آن چنان که صلاح دانسته ایم بر زمین ارزانی داشته ایم. (منظورش اینه که چون ایران نفت زیاد داره خدا ایرانی ها رو دوس داره) تاریخمون که نصفش رجز خونی های معاویه و یزید برای امام حسن و امام حسینه و این که چرا امام حسن با معاویه صلح کرد ولی امام حسین صلح نکرد. تو زبان سال سوم دبیرستان به جای این که دو تا اصلاح انگلیسی یاد بگیریم که اگه خبر مرگمون رفتیم خارج یه چیزی بلد باشیم گفتن: break یعنی شکستن. fast یعنی روزه. break fast یعنی شکستن روزه. Muslims (مسلمونا) سی روز در سال روزه اندand so on....

یادش به خیر اون موقع که کلاس زبان می رفتم، وقتی معلمه ازم پرسید چرا این روزا پکری گفتم:

cause my mind is farted (چون مخم گوزیده)

اونم خیلی با حوصله گفت: no, thats a persian slang, u should say : Im confused (نه این یه اصلاح فارسیه شما باید بگید من گیج شدم.)

حالا هم دارم می گم : !!!!!!!!!!!!!!!!!!!confused شیش سیلندر Im

زیر تیغ

inverseanis — Mon, 12 Mar 2007 12:33:16 GMT

چن وقت پیش ها یکی از آشنا ها بهم گفت: فلانی فلان روز فلان ساعت بزن فلان کانال. زیر تیغ رو ببین.

گفتم: باز سریال نرگس یا او یک فرشته بوده؟ (احساس سعادت می کنم که اون ها رو ندیدم)

گفت: نه. این یکی فرق داره. کلی مایه گذاشتن روش. ارزش فیلم سینمایی شدن داره. پرویز پرستویی و فاطمه معتمدآریا و چن تا بچه معروف دیگه توش هستند.

نشستیم یه قسمت از این سریال رو دیدیم. همون قسمتی که شخصیت پرویز پرستویی کسی که بهش می گفتند قاتل رو از تو زیرزمین خونه ش روونه کرد و بعد هم اسم خودش به جای قاتل در اومد.

خوش حالم که پرستویی همین طور داره می تازه. فکر می کردم بعد از مارمولک از کار منع بشه. ولی خوش بختانه انگار بدجوری خودشو تو دل همه جا کرد. فاطمه معتمدآریا رو هم خیلی دوست دارم. می گن بهترین بازیگر زن قرن سینمای ایرانه. بازیگر بدی نیست. اگر سوسن تسلیمی رو ندیده بگیریم بعید نیست که بهترین هم باشه.

از کار هایی که پرستویی برای تلویزیون حضور داشته توش خاک سرخ رو خیلی دوست داشتم. البته اون موقع کم سن تر از الان بودم. ولی یادمه سریال خوش ساختی بود. از کارهای معمتد آریا هم روسری آبی بنی اعتماد و مسافران بیضایی خیلی برام خاطره انگیز بوده. هر چند نقش فانتزی هم زیاد داشته. ولی هنرپیشه ی خیلی تواناییه به نظرم.

به هر حال. نشستم دیدم یه قسمت از زیر تیغ رو دیدم.

اصولا سریال های ایرانی یه ویژگی دارند که نرگس و زیر تیغ و همه و همه از این ویژگی مستثنی نیستند. اون هم اینه که خیلی کند پیش می رند. البته منظور فرم کار نیست. منظورم اینه که من روز های چهارم پنجم ماه رمضون یه قسمت از سریال نرگس رو دیدم. روز های بیستم بیست و یکم هم یه قسمتش رو. ولی انگار ادامه ی قسمت قبلی رو دیده بودم. هیچ اتفاقی نیفتاده بود. هیچ چیزی اضافه و کم نشده بود. چیز هایی که اتفاق افتاده بود هم صد بار از دهن هنرپیشه می پرید و لو می رفت. شاید البته این یک سبک باشه برای کش دادن مطلب. ولی وقتی یه چیزی سریال می شه باید به اندازه ی یک سریال سی چهل قسمتی درون مایه و ظرفیت داشته باشه. مقایسه کنید سریال سربه داران رو . یا دایی جان ناپلئون رو.

این جور سریال ها بی خود کش میان. باید از همون اول فیلم بشند. دو سه ساعتی تموم بشن. مثلا فیلم افسانه های خزان که براد پیت و آنتونی هاپکینز توش بازی کردند به نظر من استعداد داشت که یک سریال باشه. ولی نرگس یا زیر تیغ یک ماجرا بیش تر نیست. البته شاید روش کارگردان رو عام هم بپسنده.

اما واقعا آخر این داستان چی می شه. سر بی گناه بالای دار می ره؟

پیش بینی:

دیروز داشتم کتاب های قانون مادرم رو ورق می زدم. چشمم به یک قانون مسخره که اخد شده از قوانین قرآن بود افتاد. اون جا بود که جهان سومی بودن رو حس کردم. قانون این طوری بود که

اگر یک کسی خودش رو قاتل یکی معرفی کنه و بازداشت بشه. و قبل از دادگاه نهایی اون یک نفر دیگه هم بیاد اقرار کنه که من قاتل اون مقتولم. و هیچ کدوم از اون دو نفر اعتراف به بی گناهی و طلب عفو بخشش نکنند- هر دوی اون ها تبرعه می شند. بدون هیچ مجازاتی!

اگر من یک کارگردان ایرانی بودم این قانون می تونست سوژه ی خوبی باشه برای غافلگیر کردن مخاطبم.

چند بار دیگه ماده ی قانونی رو خوندم از اول تا آخر. ولی دیدم نه. انگار درست می بینم. آوردم به مادرم نشون دادم. خندید و گفت آره بابا از این سوتی ها زیاد هست. بیش ترشون هم از قرآن اومده. اگه بخوای بری تو نخش اصلا نمی تونی درس بخونی. همون اول پرتت می کنن از دانشگاه بیرون. قبلا آمار دانشجو های اخراجی حقوق زیاد بوده. چون زیاد اعتراض می کردند به قانون ها.الان کم شده. چون با بدختی حقوق قبول می شن.

مادرم می گفت: موقعی که من دانشجو بودم یکی از دختر های دانشگاه اخراج شد. چون به قانون کنیز جلو استاد آخوند گفته بود: عجب قانون مسخره ای.

(قانون کنیز همون قانونیه که می گه: وقتی شما کنیز استخدام می کنید می تونید با اون هر نوع رابطه داشته باشی و هر اهانتی بهش بکنید هیچ کس هم نمیاد بگه ابولی خرت به چند)

به هر حال بحث کردن راجع به اشکال هایی که تو قوانین ما هست کار من نیست. کار خیلی گنده تر از منه. واسه همین مسایله که دکتر کاتوزیان که بیش تر کتاب های درسی علوم قضایی رو اون تالیف کرده کار وکالت یا قضاوت حاضر نیست انجام بده. فقط استاد دانشگاه ست. بعضی مسایل مهم رو خوب می فهمونه. و بعضی از آشغال کله هاش رو هم تو یه جزوه می ده می گه اینا رو هم حفظ کنید. بهش هم زیاد فکر نکنید!

شک دارم که قصد تحصیلات وکالت رو دارم(بگو اصلا رات می دن؟)